• Binnen 3 dagen starten
  • Maatwerk
  • Betrokken en deskundige hulp

KOPP-Kind

Kind van een Ouder met Psychische Problemen

KOPP-Kind | Praktijk Hart vs Brein

KOPP-kinderen groeien op of zijn vaak opgegroeid in een onveilige thuissituatie. Hierdoor ontwikkel je of heb je mechanismen ontwikkeld die in de oude gezinssituatie nodig zijn/waren, maar in het volwassen leven straks/nu ingewikkeldheden met zich mee brengen.

Emotionele verwaarlozing en slechte hechting kunnen tot gevolg hebben dat je de wereld nu als onveilig ervaart.

Je hebt waarschijnlijk moeite met grenzen aangeven en je eigen gevoelens herkennen. Het maken van een connectie met anderen kan voelen als een missie onmogelijk.

"Je snapt het pas als je het weet"

KOPP-kinderen krijgen ook psychische problemen?

KOPP-kinderen lopen 2 tot 4 keer meer risico dan andere kinderen om psychische problemen te ontwikkelen voor hun 18e levensjaar. Na hun 28e levensjaar loopt dit op naar 2 tot 13 keer. De gevolgen voor KOPP-kinderen kunnen zich dus voordoen tot in de late volwassenheid.

Signalen

Onduidelijke klachten kunnen duiden op KOPP problematiek

- Het achterlopen in sociale en emotionele ontwikkeling

- Rationeel vaak goed onderlegd zijn, waardoor de problematiek minder snel in het oog springt bij de omgeving

- Burn-out

- Angstklachten

- Gecompliceerde rouw

- Moeite met het aanvoelen van eigen grenzen en het hanteren daarvan

- Moeite met het hanteren van de in de samenleving gangbare, sociale omgangsvormen

Parentificatie

Dit is een grote aanwezige factor voor KOPP-kinderen. Parentificatie is dat jij als (volwassen) kind voor je ouders zorgt en verantwoordelijkheid draagt of hebt gedragen.

Loyaliteit

Zowel kinderen als de gezonde ouder zijn erg loyaal naar de ouder met psychische problemen. Door deze loyaliteit durven ze zich vaak niet uit te spreken over hoe zij iets ervaren of voor zichzelf te kiezen.

Het jonge kind

Hoe jonger het kind is wanneer de interactie disfunctioneel is, hoe groter de kans is dat het kind ontregelde emotionele patronen, negatieve emotionaliteit, onveilige hechting en een verminderd gevoel van competentie ontwikkelt.

0-5 jaar oud

Wanneer het kind 0-5 jaar oud is, op het moment dat de psychische problemen van de ouder aanwezig zijn, heeft het kind een verhoogd risico op emotionele en gedragsproblemen (separatie angst, hechtingsproblemen, verminderde spontaniteit, angstig gedrag en moeilijk temperament).

6-10 jaar oud

Wanneer het kind 6-10 jaar oud is, heeft het kind een verhoogde kans op de ontwikkeling van stemmingsstoornissen, gedragsverandering, angsten en psychische klachten.

12-18 jaar oud

Bij tieners van 12-18 jaar zullen de psychische problemen van de ouder vooral resulteren in conflicten met ouders of school. Ook kan dit gepaard gaan met schuld- en schaamtegevoelens en loyaliteitsconflicten. Wanneer de kinderen volwassen zijn is het mogelijk dat de eerdere problematiek zich verder ontwikkelt tot een psychiatrische stoornis.

Goede ouder-kind interactie

Wanneer kinderen een goede interactie hebben met hun ouders, kan dit beschermend werken. Bij een gezonde ouder-kind interactie hebben kinderen van een ouder met psychische problemen een minder grote kans om zelf problemen te ontwikkelen.

Inzicht

Het risico op de ontwikkeling van psychische problemen bij het kind vermindert wanneer het kind kennis heeft van de problematiek van de ouder. Op deze manier kan het kind beter begrijpen wat er met de ouder aan de hand is, en dat het probleem niet aan hem of haar ligt.

Levensloop

KOPP-problematiek en effecten zijn langdurig en behoeven in iedere nieuwe levensfase opnieuw aandacht. Daarbij staat het in de ene periode meer op de voorgrond dan in een andere. Overgangen naar de volgende levensfase brengen onzekerheden en kwetsbaarheden met zich mee. 

Schaamte en omgeving

Je "strubbelingen" een naam geven kan een opluchting zijn. Dat geeft je (h)erkenning en het gesprek kan dan worden aangegaan.

Zelfstigma en publieke stigma kan je wellicht onnodig belemmeren om over je problemen, gevoelens en verleden te praten. Het kan leiden tot schaamtegevoelens, wat vervolgens resulteert in KOPP-kinderen die de ziekte van hun ouder(s) en hun thuissituatie verborgen proberen te houden.

KOPP is een kenmerk en geen diagnose.


Therapie 

Samen gaan we proberen om die gedachtes op te sporen (die je vaak al heel lang koestert en echt niet als irrationeel ervaart) en uit te dagen deze te weerleggen of onwaarschijnlijker te maken.

Middels cognitieve en narratieve therapie gaan we onderzoeken aan welke situaties die gebeurd zijn, nu gebeuren of zouden kunnen gaan gebeuren een verkeerde gedachte of interpretatie hangt. Met behulp van ACT creëren we een bewustzijn dat je niet alles kunt oplossen in het leven, maar leert te accepteren en een betere manier vindt om met beklemmende situaties en/of emoties om te gaan.